Bannerpkngww1

MEDITATIE

Beste mensen,
Veel mensen zijn zich aan het voorbereiden op de komende vakantietijd. Ik schrijf nu 15 juni ’18.

Kinderen die na het examen even een poosje vakantie hebben, voordat ze naar een andere school gaan, andere kinderen die overgegaan zijn naar een hogere groep van de basisschool en het spannend vinden straks in een andere klas weer verder te gaan. Allerlei veranderingen in de komende tijd, komende maanden voor velen. Maar eerst vakantie!
En ... er zijn ook mensen die niet met vakantie gaan, niet kunnen gaan door ziekte, alleen zijn, of omdat ze moeten werken en pas later op vakantie kunnen, of om financiële redenen. Mensen die blij zijn dat ze de touwtjes maar net aan elkaar geknoopt kunnen krijgen en waarbij vakantie, laat staan in het buitenland, “nicht im frage” is.
Voor andere mensen is het bijna vanzelfsprekend om op vakantie te gaan, soms wel meerdere keren per jaar. Wij zijn zelf met de caravan naar Vlagtwedde en Drachten geweest, niet ver weg en toch een vakantiegevoel. We waren naar Drachten, in de buurt van, gegaan omdat ik daar ook een paar spreekbeurten had. Het nuttige met het aangename verenigen heet dat. En we troffen het met het weer, want dat is met kamperen in Nederland wel een voorwaarde.
Ik had dus wat spreekbeurten zei ik. Soms wanneer je regelmatig in andere gemeenten komt loop je ook tegen schokkende dingen aan.
Een week of 5 geleden sprak ik ergens in een gemeente waar twee dames altijd op de voorste rij zaten naast elkaar, jaren lang zie ik ze daar zitten! De een was gevallen en er was van alles gebeurd en nu, na een paar weken zat ze al in een gesloten inrichting. In 5 weken tijd, kan je je haast niet voorstellen!
De ene keer zie je die nog, en een maand of twee later mis je die persoon en als je er naar vraagt dan is die onverwachts overleden.. allemaal dingen die dichtbij of verder weg regelmatig gebeuren en waar we misschien nauwelijks bij stilstaan, dat hoort nu eenmaal bij het leven zeggen we. Maar hoe ouder we worden hoe vaker we er mee geconfronteerd worden en je blijft er toch wat langer bij stilstaan dan wanneer je 20 jaar bent.

Ik vraag me wel eens af of gelovige en ongelovige mensen hier verschillend mee omgaan? Ik denk het niet, in elk geval in grote lijnen. Verdriet is voor iedereen hetzelfde, verschil is denk ik dat we als gelovige nog een toekomst verwachting hebben, om het zo maar te zeggen, na dit leven een leven met de Heer, eeuwig durend. De dood is niet het einde. Maar verdriet blijft.

Zo ook wanneer we op vakantie gaan: “tot ziens” zeggen we dan als we weggaan, maar regelmatig lezen we in de krant van ongelukken waarbij soms hele gezinnen omkomen door auto ongelukken.
Ik wil vanaf deze plaats dan ook een ieder een goede en veilige vakantie tijd toewensen, of we nu ver weg of dichtbij op vakantie gaan. Laten we hopen dat we elkaar na de vakantie weer in goede gezondheid mogen ontmoeten.

Ik wens u allen Gods onmisbare zegen toe! Tot ziens!
Piet Ketting